Wisselkoers Nieuw-Zeelandse dollar

De Nieuw-Zeelandse dollar in het kort

De Nieuw-Zeelandse dollar (NZD) is sinds 10 juli 1967 de munt van Nieuw-Zeeland, toen het land het Nieuw-Zeelandse pond inruilde voor een decimaal stelsel. Eén dollar bestaat uit 100 cent. Handelaren en reizigers noemen de munt kortweg "kiwi", naar de loopvogel die op de munt van 1 dollar staat — en die net als de dollar zelf een nationaal symbool is geworden.

De biljetten — van 5 tot 100 dollar — zijn sinds 1999 van polymeer, een kunststof die langer meegaat dan papier. Opvallend aan het muntgeld: de kleinste munt is 10 cent, want de munten van 1, 2 en 5 cent zijn in de loop der jaren afgeschaft, dus contante bedragen worden afgerond. Behalve in Nieuw-Zeeland zelf betaal je met de NZ-dollar ook op de Cookeilanden, Niue, Tokelau en de Pitcairneilanden.

Het monetaire beleid is in handen van de Reserve Bank of New Zealand in Wellington, een centrale bank met een bijzondere reputatie: zij was in 1990 de eerste ter wereld die een officieel inflatiedoel kreeg. Dat model — een centrale bank die publiekelijk op een inflatiepercentage stuurt — is daarna door vrijwel alle grote centrale banken overgenomen, ook door de ECB. Het belangrijkste instrument is de Official Cash Rate, het Nieuw-Zeelandse basisrentetarief.

Wat beweegt de koers van de Nieuw-Zeelandse dollar?

De NZ-dollar is een klassieke grondstoffenvaluta, met één opvallende specialiteit: zuivel. Nieuw-Zeeland is de grootste zuivelexporteur ter wereld, en de prijzen die op de tweewekelijkse Global Dairy Trade-veilingen tot stand komen, werken zichtbaar door in de koers. Vallen de melkpoederprijzen tegen, dan verdient het land minder aan zijn export en verzwakt de kiwi vaak; trekken de zuivelprijzen aan, dan profiteert de munt. Ook de vraag uit China, de grootste handelspartner, weegt zwaar mee.

Daarnaast draait het om rente en risicobereidheid. Het renteverschil tussen de Reserve Bank of New Zealand en de ECB bepaalt hoe aantrekkelijk het is om geld in NZ-dollars aan te houden. Door de historisch vaak relatief hoge Nieuw-Zeelandse rente was de kiwi jarenlang favoriet in de carry trade, waarbij beleggers goedkoop lenen in de ene munt en uitzetten in de andere. De keerzijde: zodra beleggers wereldwijd risico mijden, wordt de kiwi hard verkocht.

Twee gedocumenteerde momenten illustreren dat. Op 4 maart 1985 liet Nieuw-Zeeland de dollar vrij zweven, na jaren van koppelingen en devaluaties — sindsdien bepaalt de markt de koers. En tijdens de kredietcrisis werd de carry trade massaal afgebouwd: begin februari 2009 kostte een euro ruim 2,55 NZ-dollar, de hoogste ECB-referentiekoers ooit. Het spiegelbeeld volgde in april 2015, toen de euro net onder de 1,39 NZ-dollar zijn laagste punt bereikte. De grafiek op deze pagina toont het hele verloop.

Euro's omwisselen naar NZ-dollars: waar let je op?

De koers op deze pagina is de referentiekoers van de ECB — een middenkoers, bedoeld als eerlijk ijkpunt. Wissel je daadwerkelijk geld om of maak je geld over naar Nieuw-Zeeland, dan krijg je bij elke bank, geldwisselaar of overboekingsdienst een iets minder gunstige koers: in dat verschil zit hun marge. Hoe groot die opslag is verschilt per aanbieder; vergelijk daarom altijd het totaalbedrag in NZ-dollars dat je uiteindelijk ontvangt, niet alleen een mooi ogende "commissievrij"-belofte.

Reis je naar Nieuw-Zeeland, dan red je je vrijwel overal met je betaalpas of creditcard — het land is sterk op elektronisch betalen ingesteld. Krijg je bij een betaalautomaat of geldautomaat de keuze tussen afrekenen in euro's of in NZ-dollars, kies dan voor de lokale munt. Bij afrekenen in euro's bepaalt de terminal zelf de wisselkoers — dat heet dynamic currency conversion — en die valt vrijwel altijd ongunstiger uit dan de koers van je eigen bank.